I AM ENOUGH. I HAVE ENOUGH. I DO ENOUGH.


Ik ben Stefanie. Sinds 2012 begeleid ik kinderen en ouders.

Mijn focus ligt bij kinderen die last hebben van perfectionisme.

Dit werk heb ik niet altijd gedaan. Ik kom heel ergens anders vandaan. Alles op mijn pad heeft bijgedragen aan waar ik nu ben.

Ik deel graag mijn verhaal met je.

Mijn eigen weg voorbij Perfectionisme

Ik ben geboren als een energieke en nieuwsgierige baby, maar kan gerust zeggen dat ik een perfectionistisch kind en perfectionische volwassene werd.

Als klein kind ging leren me goed af. Zo had ik mezelf met 5 jaar aangeleerd te lezen, te schrijven en sommetjes te maken. Kort na de start van het schooljaar in groep 2 werd ik versneld overgeplaatst naar groep 3. Ik moest nog wennen aan de ‘schoolbankjes’ bleek uit mijn kerstrapport, maar ik paste me razendsnel aan.

Daarna ging alles ogenschijnlijk vanzelf: op de basisschool, op sociaal, muzikaal en sportief gebied. Maar ook gedurende de middelbare school, tijdens mijn Rechtenstudie in Utrecht en NY, en bij het vinden van mijn eerste baan bij een groot internationaal advocaten kantoor. Heel veel ‘lukte’ eigenlijk meteen én op relatief hoog niveau.

Nu is er op zich niets mis met ‘succesvol’ zijn, de lat hoog leggen of grote doelen stellen. Mits je lol blijft hebben in het proces en jezelf toestaat om fouten te maken. Mij leverde het in plaats van lol vooral stress op en ‘fouten te maken’ vond ik lastig (denk ik, want ik keek wel uit ; ). Ook ging mijn eigenwaarde steeds meer afhangen van mijn prestaties. Ik ben in gaan zien dat ik niet (slechts) werd gedreven door ambitie, maar dat perfectionisme mijn grootste drijfveer was.

Dat perfectionisme had zijn oorsprong in mijn jeugd. Ik had als klein meisje al vroeg opgepikt waar er bij mij thuis (met de beste bedoeling) waardering naar uitging. Namelijk: je hersenen gebruiken. Mijn onbewuste overtuiging werd dat “als ik me de lat hoog legde en prestaties leverde, ik het ´goed´ deed”. En omdat ik mij, zoals iedereen, veilig en gezien wilde voelen bij mijn ouders, bleef ik het ‘succesvolle’ recept herhalen. Weer paste ik me aan. Ik was denk ik ook gewoon heel gevoelig voor alle signalen op dat gebied. Hierdoor ontstonden er echter steeds níeuwe verwachtingen.

“De bijsluiter volgen” werd mijn veilige haven

Vast staat dat ik een feilloze radar ontwikkelde voor hóe ik dingen tot een succes moest brengen (en zo aan de verwachtingen kon voldoen en voor mijn ‘veiligheid’ kon zorgen). Namelijk door steeds de ‘bijsluiter’ zo goed mogelijk te lezen en instructies op de letter te volgen. Mij aanpassen aan wat ik dacht dat de bedoeling was, werd zo mijn sterke kant.

Na mijn vertrek uit de advocatuur, werkte ik vanuit London onder meer met kinderen en moeders in verschillende gevangenissen in Engeland. Ik werd geboeid door de invloed van de omstandigheden waarin kinderen opgroeiden op hun ontwikkeling en welzijn. Weer in Nederland keerde ik terug in de advocatuur, maar dan het familierecht. Steeds dichter kwam ik uiteindelijk moest zijn!

Maar zelfs toen ik in 2012 mijn praktijk voor kindercoaching startte, ging ik op de zo vroeg ingeslagen weg door, en ik zette mijn praktijk op zoals ik dacht dat ‘men dat deed’. Hard werkend en me vooral verdiepend in de inhoud, maar nog steeds aan mijzelf (wie ik ben, wat ik meebracht, hoe ik wilde coachen) voorbijgaand.

Het inzicht dat mijn leven veranderde…

Een tijd lang al realiseerde ik me dat ik mij met dat hele harde werken ook veel dingen ontzegde. Maar het kwartje viel een aantal geleden pas echt. Enerzijds was ik heel trots op wat ik had bereikt: een volle coaching praktijk met een lange wachtlijst voorop. Maar andere dingen, waarvan ik mijzelf hoorde zéggen dat ik die zo vreselijk leuk vond, kwamen er maar niet van. En de hoofd- of spierpijn die dat opleverde nam ik voor lief. Daar zorgde de perfectionistische Stefanie wel voor. Die ándere Stefanie, echter, wilde veel vaker piano spelen, schilderen, tekenen, Italiaanse boeken lezen… en verder vooral lummelen, ongestoord plezier beleven, onbelangrijke dingen doen. Tot dan toe had ik echter een diepe angst gevoeld om die kant te laten zien: mijn perfectionisme zelf wilde niemand teleurstellen en vooral niet tegenvallen.

VAARWEL PLOETEREN VOOR PERFECTIE. 

HALLO ANGST DIE JE ERTOE DRIJFT.

Ik zag óók in dat mijn ouders helemaal nooit hadden gezegd of willen zeggen dat ik hen teleur zou stellen als ik het anders zou doen. Dit was een verhaal dat ik zelf had gecreëerd.

Het is best een proces (geweest) om volledig mezelf te durven zijn en de perfectionistische versie van mijzelf los te durven laten. En eerlijk… soms val ik heus nog even terug in oud gedrag, hoor. Maar laat ik eerlijk zijn je geneest nooit helemaal ; ) Maar gelukkig zijn de scherpe randjes er zeker wél af,  weet ik mij inmiddels snel te herpakken en kan ik bewust kiezen voor mijn meest authentieke zelf.

In plaats van het gevoel te hebben van alles te ‘moeten’, voelen de dingen die ik doe nu weer lichter en is de energie van mijn jonge zelf terug. Ik hoef veel minder hard te werken, omdat ik nu doe wat ik écht wil. Ik laat mij niet meer leiden door de angst door de mand te vallen. Het verlangen mezelf te bewijzen, is weg.

Herken je dat?

Het is letterlijk wat ik veel ouders vaak hoor wensen voor hun kind: dat die los komt van wat hij denkt te ‘moeten’ en in plaats daarvan dichter bij zichzelf blijft en leert te leven met meer (zelf)vertrouwen en energie. Ze wensen voor hem dat hij niet langer streeft naar een onrealistisch hoge lat en gefrustreerd raakt wanneer die niet behaald wordt, maar weer onbevangen nieuwe uitdagingen aan durft te gaan. Herken jij dat?

Jouw kind hoeft gelukkig geen 40 te worden om afscheid te nemen van zijn perfectionisme

Naar aanleiding van deze persoonlijke reis en de (grote!) hoeveelheid vragen van ouders in mijn praktijk op het gebied van angst en perfectionisme, heb ik inmiddels ontzettend veel kinderen kunnen leren - ver vóór ze volwassen zijn – perfectionisme te herkennen én het los te durven laten. Deze kinderen hebben weer geleerd te vertrouwen op hun oorspronkelijke authenticiteit.

Het is mijn missie kinderen zo vroeg mogelijk hun perfectionisme te leren herkennen en los te durven laten. Toen ik in “Woman” van Lucy Woesthoff las: Mijn dochter herinnert mij aan wat mij écht maakt. Mijn doel is om ervoor te zorgen dat zij er later niet aan herinnerd hoeft te worden.” dacht ik: dát is het. 

Opdat kinderen 

– wanneer ze groot zijn – 

niet alsnog hoeven leren wie ze zijn.

De omschreven omstandigheden die eraan hebben bijgedragen dat ik een patroon van perfectionisme ontwikkelde, zijn persoonlijk en niet voor iedereen hetzelfde. Karakter speelt ook een grote rol. Daarnaast wil ik benadrukken dat mijn ouders (net als álle ouders) hun uiterste best hebben gedaan mij vanuit hun perspectief zo goed mogelijk op te voeden. En dat dat mij geen windeieren heeft gelegd. Er waren geen betere ouders voor mij de mijne. Zoals jij dat bent voor jouw eigen kind!

Is dat álles over mij?

Zo zwart-wit als het misschien lijkt was één en ander niet. Gelukkig was ik, zelfs tijdens de hoogtijdagen van mijn perfectionisme, niet helemáál verstoken van lol, experimenteren, nieuwsgierigheid en creativiteit. (Dat komt overigens omdat perfectionisme vaak speelt op één gebied, bijvoorbeeld werk, en weer helemaal niet op een ander gebied, in mijn geval een opgeruimd huis...) Ik heb altijd veel en graag gereisd en vaak in het buiteland gewoond. Naast NY en Londen ook in Florence. Van alle 3 houd ik nog steeds! Anderen dingen waar ik blij van wordt zijn

  • Prince, Pink en Mozart;
  • Stationery;
  • Travel journalling;
  • Documentaires en
  • Lezen.
  • En oh ja: alleen zijn. Ik ben dol op gezelligheid en humor, maar niet als ik niet aan mijn ‘fix kluizenaarschap’ toekom. Ik ga minimaal 1 x per jaar in mijn eentje op reis, ging ik alleen naar Prince en ga ik alleen naar documentaire festival IDFA. Ook besteed ik liefst een groot deel van iedere dag alleen.

Naast mijn man en 2 dochters heb ik ook nog een blonde labrador als huisgenoot. Van hen alle vier hou ik emmersvol.

Hoe kan ik jou helpen?

Misschien herken jij jouw kind het bovenstaande en heb jij dezelfde wens als al die andere ouders in mijn praktijk.

Je kunt dan contact opnemen voor persoonlijke begeleiding in mijn praktijk. Ik vind het in mijn werk onmisbaar om daarbij een systemische bril op te zetten: waar nodig betrek ik dan ook graag (de invloed van) het hele gezin.

Omdat mijn tijd voor 1-op-1 begeleiding helaas beperkt is én je wellicht liefst direct aan de slag wilt, bied ik daarnaast begin 2022 een supereffectief

Online-programma

“Een vrij en blij kind zonder perfectionisme”

In een periode van 2 maanden, leer ik jou dan middels allerlei soorten werkwerkvormen wat perfectionisme precies is, hoe het ontstaat en wat de gevolgen ervan kunnen je zijn. Ook zal je aan de hand van leuke filmpjes, creatieve werkboeken en praktische opdrachten samen met je kind allerlei handvaten en inzichten op doen, waardoor jouw kind inderdaad weer onbevangen en autonoom de keuzes kan maken die dicht bij hem zelf liggen. Of dat nu met lol toren hoge doelen stellen is, of juist lekker languit tevreden zijn!

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkeling van het programma? Stuur me een mailtje op info@kindercoachhaarlem.nl of schrijf je rechts op de pagina in voor mijn nieuwsbrief!