Hoe krijg ik iets gedaan in deze tijd?

Maak afspraken – concretiseer doel – keep focus – en relativeer. Repeat.

In mijn dromen sta ik flexibel en avontuurlijk in het leven. De realiteit is echter dat ik hecht aan routines en voorspelbaarheid. De afgelopen twee weken van thuiswerken waren dan ook een regelrechte uitdaging. Of laat ik nogmaals bij de realiteit blijven: ‘best wel heel heftig’. Ik ben al 2 keer in wanhopige tranen uitgebarsten aan de ontbijttafel en voor de rest van de tijd ben ik niet echt te genieten. Want: mijn kaders zijn verdwenen. Opeens mis ik mijn structuur en de regelmaat van mijn werkafspraken. In plaats daarvan heb ik twee pubers thuis die mijn aandacht nodig hebben en is mij zakelijk het gevoel bekropen dat ik nu allerlei andere dingen zou kunnen; aan mijn website werken, online trainingen ontwikkelen, online marketing ontdekken... Maar helaas, ik mag dan beperk flexibel zijn, ik ben óók geen superwoman op het gebied van verschillende ballen in de lucht houden. 1 bal is zo ongeveer de max. 

Het gevolg van deze mix aan feiten is dat ik precies nergens aan toekom, behalve dan aan het ontwikkelen van een gevoel van enorme frustratie. Want wanneer ik me toch probeer te storten op één van de mogelijke to-do’s, geeft binnen no time de hond aan dat hij uit wil, komt dochter twee wanhopig naar me toe omdat ze niks van de schoolinstructies begrijpt en kletst thuiswerkende man gezellig tegen mij aan (omdat hij wél kan praten, werken én filmkijken tegelijk). En vóór ik het weet, herinnert dochter één me eraan dat het inmiddels tijds is voor de lunch. Bij iedere afleiding kost het me de wetenschappelijk bewezen 5 minuten om me weer te concentreren op waar ik mee bezig was, en dat is dus na zo’n hele ochtend: helemaal niets.  

Ik geef nu wel mijn huisgenoten de schuld, maar eigenlijk ben ik zelf natuurlijk de grote schuldige in dit verhaal. (‘Schuldige’. Helpt niet he, die kritische toon). Laat ik dan ‘verantwoordelijke’ zeggen. Want het zijn natuurlijk vooral mijn eigen gedachten die me van mijn werk afhouden. Die gaan echt álle kanten op. ‘Urgente’ zaken als ‘duiken in LinkedIn’, het opzetten van een Webinar, het aanleggen van mailinglijst, etc. etc. schreeuwen ieder om mijn aandacht, en in hun kielzorg hebben ze allemaal hun eigen sub-gedachten over de  uitwerking: het leggen van contacten, dingen op papier zetten, technische snufjes onder de knie krijg etc.  

Het artikel in NRC van 28/29 maart jl. van de hand van neuropsycholoog Mark Tigchelaar was dan ook op mijn lijf geschreven. 

Tigchelaar benadrukte daarin het belang van een ‘focusbubbel’; de bubbel die we voor ons zelf moeten creëren om ons op één ding te concentreren. Tigchelaar zelf had ook twee weken onrust gevoeld, en ook bij hem vochten de ideeën voor nieuwe doelen voor zijn organisatie om zijn aandacht. Gelukkig. Ik was dus niet gek (naast ‘schuldig’ had ik mezelf in mijn toestand namelijk regelmatig ook voor ‘gek’ verklaard). Zijn tips om – ondanks huisgenoten – tóch wat gedaan te krijgen zijn net zo simpel als noodzakelijk (en effectief, getuige de publicatie van zijn artikel) : 

Maak strakke afspraken met anderen

  • Maak goede afspraken met je huisgenoten; stoor elkaar niet op momenten waarop iemand zich écht moet concentreren. Voordeel: je hebt elkaars onverdeelde aandacht buiten deze tijdslots.Tigchelaar had ook nog een tussenvariant: 
  • Bewaar taken die minder concentratie vergen voor momenten waarop je samen bent en elkaars afleiding erbij kunt hebben. Voordeel: zo raak je minder geïrriteerd als je wordt aangesproken voor bijvoorbeeld hulp bij een vertaling of een som. 

Maak je doelen concreet

Ten tweede raadt Tigchelaar aan zo concreet mogelijk te bepalen wat je in die ‘focusbubbel’ gedaan wilt krijgen. “Hoe specifieker je doel, hoe beter”. (“Ik wil in dit uur een blog schrijven.” Of “ik wil deze maandagochtend uitzoeken hoe ik blogs logisch geplaatst krijg op mijn website”).

Schrijf je gedachten op

Ten slotte wijst Tigchelaar erop dat - naast onze huisgenoten - ook onze gedachten ons behoorlijk in de weg kunnen zitten wanneer we proberen iets gedaan te krijgen. Ons brein is in zijn woorden onze grootste afleider. Ook weer zo herkenbaar. Want áls ik me dan in mijn ‘bubbel’ zit te focussen op die éne taak, zoals een blog, vraagt mijn brein zich al weer af hoe ik die niet alleen op mijn website maar ook in een mail kan krijg. Terwijl ik wel klanten, maar niet zo’n fancy mailinglist heb. Hoe werkt Mailchimp ook al weer?  En moest je er dan niet voor zorgen dat klanten direct kunnen doorklikken naar iets anders leuks? Wat  was ook al weer een “call-to-action knop”? 

Ook daar heeft Tigchelaar een antwoord op. Schrijf op wat er in je hoofd omgaat. Maak een lijstje van wat je te binnen schiet,en plan een volgende ‘bubbel’ in je agenda.( Zolang die niet conflicteert met je reeds geplande work-out, yoga of zoomborrelafspraak natuurlijk.Dat levert nieuwe frustratie op. Weet ik uit ervaring.)  

Leg een virtueel bos aan met Forest en vier je succes

Niet alleen werkende ouders in niet-vitale beroepen (dat is mijn realiteit) kunnen wat hebben aan bovenstaande tips. Ook scholieren kunnen er baat bij hebben om – wanneer hun ouders in hun focusbubbel zitten - die zelf ook maar te creëren. Een app die daar heel goed bij helpt is Forest: bij iedere tijdsslot zonder telefoongebruik wordt je beloond met een boom voor je virtuele bos. Tenzij ‘you want to give up’. Maar wie wil dat nou. En ondernemerscoach Ninke Lek heeft (naast hele andere bruikbare tips) ook nog iets toe  te voegen aan het proces, namelijk “Victory Friday”, waarin je stilstaat bij het behalen van je gestelde doelen. Ik kijk nu al uit naar 3 april! 

... en leg de lat niet te hoog.

Terwijl ik schrijf ontvang ik een appje van een huisarts-vriendin. Zij vertelt me dat in het nieuws de mensen die in deze periode overlijden aan hart- en vaatziekten, mede door stress, niet eensworden genoemd. Terwijl dat er (veel) meer zijn dan er aan Corona overlijden. Dus ja, leer jezelf zeker aan om je in je bubbel op concrete doelen te focussen, maar leg de lat in deze bijzondere tijd ook weer niet te hoog voor jezelf. 

https://www.nrc.nl/nieuws/2020...

Terug naar overzicht