Eigenlijk... gebeurt er niets.

“Eigenlijk… gebeurt er niets.”

Ik heb twee kinderen (13 en 14) en één hond. Meer en meer kom ik erachter dat daarmee niet twee wezens in mijn huis (mijn man even buiten schot latend) mij dagelijks een spiegel voorhouden maar drie. En al werk ik met kinderen (en is dat ook de reden waarom jij nu dit stuk leest), ik wil je vandaag iets vertellen over de spiegel die mijn hond me voorhoudt. Zoveel verschil maakt het namelijk niet!  

Onze Labrador is bijna drie en de eerlijkheid gebied me te zeggen: ik heb het hebben van een hond best onderschat. Ik dacht dat ‘doe je even’ en ‘die draait wel mee’... Inmiddels lopen we echter best tegen wat problemen aan met hem, en ben ik me alsnog gaan verdiepen in wat hij nu écht van ons nodig heeft. (Rijkelijk laat, kan je denken. Misschien. Maar net als met kinderen, heb je meer aan hoop en vertrouwen dan aan jezelf van alles verwijten ; ))

Dus ik lees over zogenaamde gedragsproblemen én ik volg een online-training. Tijdens deze training stuitte ik op een les over het woordje ‘eigenlijk’. Dat woordje verraadt iets. Namelijk dat er, wanneer je het woordje opneemt in de formuleren van een wens of doel, er weinig tot niets zal veranderen!

Luister maar. 

“Eigenlijk wil ik dat mijn hond niet meer gaat blaffen als de deurbel gaat.”

of

“Eigenlijk wil ik dat mij hond direct komt wanneer ik hem roep.”

Eigenlijk ja. Maar in werkelijkheid berust je bij een dergelijke formulering in het feit dat hij wél blaft en níet komt. Dat feit accepteer je, terwijl het gevoel van frustratie lekker door mag etteren en misschien wel tot een gevoel van falen en onzekerheid ten aanzien van je eigen kunnen leidt. Lose-Lose dus!  Geen verandering, wel een rotgevoel. 

Dit heeft te maken met keuzes maken. Wanneer je het woordje ‘eigenlijk’ toevoegt, heb je niet gekozen. Je hebt je niet gecommitteerd aan je doel. En guess what? Die hond die heeft dat door. Die denkt bij wijze van spreken “ik hoor het wel als je een ei hebt gelegd.”. Daarnaast laat hij zien “als jij je niet committeert, dan doe ik dat ook niet. Dat is blijkbaar de norm. Jij ‘twijfel’, ik ‘twijfel’.” Hallo spiegel!   

Wanneer je wél wilt dat je hond doet wat de bedoeling is, zal je dan ook een zogenaamde ‘voorbereide keuze’ moeten maken. Dat betekent dat je vóórdat je richting hem communiceert, goed hebt doordacht wat je eigenlijk wilt. Kies je voor de verwezenlijking van het doel? Dan formuleer je dat doel helder, en maak je (eerst voor jezelf, daarna voor de ander) de tussenstappen concreet.  Het woordje ‘eigenlijk’ komt in je formulering dan niet meer voor. Kies je daarentegen bewust voor de status quo (b.v. omdat je de knoop door hebt gehakt, en je het best gezellig vindt dat je hond op de bang komt liggen), neem dan afscheid van je gedachte “dat je dat eigenlijk niet wilt”.  

De vertaling naar de communicatie met onze kinderen is natuurlijk snel gemaakt. Je hebt vast tijdens het lezen al bekende gedachten de revue laten passeren als

“Ik wil eigenlijk dat hij nu van zijn telefoon af gaat.”

“Ik wil eigenlijk dat ze meer leest”.

“Ik wil eigenlijk dat ze niet meer zomaar opstaan van tafel als we nog aan het eten zijn.”

“Ik wil eigenlijk dat hij iets vroeger naar bed gaat.”

Klopt? En heb ook jij er last van dat er 1) aan de situatie niets verandert terwijl 2) deze terugkerende gedachten je negativiteit opleveren? Maak dan een keuze. Beslis wat je wilt. Wil je inderdaad dat zij meer gaat lezen?  Of laat je het los? Kies je voor het eerste, laat het woordje ‘eigenlijk’ dan voortaan weg uit je zin. Je zult merken dat er bij jezelf ruimte komt voor de vraag: “Ok, en wat is daar dan voor nodig?” en dat bij je kind het besef daalt “die meent het serieus.”. Het gevolg daarvan is dat je een stuk dichter bij de verwezenlijking van je wens komt, je gepieker afneemt terwijl je zelfvertrouwen groeit! Succes met oefenen! Bijvoorbeeld met: 

“Eigenlijk wil ik best een hond”.

Terug naar overzicht