Alleen kunnen zijn.

Alleen kunnen zijn.

Onlangs bracht ik een aantal dagen in mijn eentje door in Florence. 

Ik ken Florence goed, dus ik voel me vrij lange doelloze wandelingen lang de rivier de Arno te maken, me uren achter een paar cappuccino's te verschuilen en lekker te lezen. Superfijn. Althans... voor mij!

Niet iedereen doet mij graag na.

Want duidelijk is dat niet iedereen dat genoegen met mij deelt. Vooral het 'niet direct kunnen delen van je ervaringen' is wat de meeste mensen zeggen te missen. Hoe sta jij daarin?

Toch is alleen kunnen zijn heel goed.

Ik denk dat (ondanks dat ik heus wel weet dat iedereen anders is, en ik oplaad als ik alleen ben, terwijl een ander dat in gezelschap doet (ik óók trouwens – ingewikkeld…), tijd doorbrengen in je eentje voor iedereen heilzaam is.

Zonder afleiding. Zonder scrollen. Zonder wéér die podcasts. Zelfs zonder hond! Omdat het ruimte schept. Ruimt om dingen die je bezighouden van een afstandje te kunnen beschouwen. Ruimte om te terug te blikken en ruimte om vooruit te kijken. En ruimte om – want dat krijg je dan… - écht alleen met jezelf te zijn. Zoals Mohammed Benzakour onlangs ergens schreef, heb je immers "met iedere vriend iets ‘anders’. Met de één ga je graag sporten, met heb je op een avond een intiem gesprek. Er is nooit iemand die helemaal appelleert aan wie je bent." Behalve jijzelf dus. Mits je de tijd neemt voor jezelf.


Goed voor je zorgbehoefte en creativiteit!

Daarnaast stelt in je eentje zijn je in staat op te laden, waarvoor je er vervolgens béter voor anderen kunt zijn. (Laat dat je inspireren als je vooral vanwege díe ander meent niet al te veel tijd voor jezelf te kunnen nemen...!) En ten slotte zou echt 'niets doen' (vandaar dat het fijn is niet naar de Uffizi te 'moeten') onvermoede creativiteit in je hersenen op gang brengen waar die hersenen anders niet aan toekomen...

En waarom schrijf ik dit?

Omdat ik (zonder hier een heel verhaal over telefoongebruik af te willen steken) denk dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat niet alleen wijzelf, maar ook onze kinderen het vermogen alleen te zijn (waar ze in het begin geen enkel probleem mee hebben) en af en toe écht naar zichzelf te luisteren, behouden. Hoe ouder ze worden, hoe vaker ze de drang voelen zich te conformeren aan de norm van hun leeftijdsgenootjes. Zich net zo te kleden, te praten en te oordelen (!). Ergens een natuurlijke en leeftijdsconforme ontwikkeling, maar iedereen met kinderen in huis (myself included) weet dat dat aanpassen soms óók best ver kan gaan.

Terug te kunnen vallen op wie ze zélf zijn, wat ze zélf willen; in te kunnen checken bij zichzelf, om na te gaan of alles nog wel (als is het maar een beetje) klopt, is dan een super waardevolle eigenschap om stevig te blijven staan.

Bedenk eens of en hoe jij dat doet, en welk voorbeeld je jouw kind geeft. En kijk óók eens wat de weerstand die het misschien oproept nu echt betekent. (Want laten we wel zijn, ‘verslag doen’ gaat ook echt heel goed in je eentje).

En mocht nu je bijna je tickets hebben geboekt...

Je hoeft uiteraard niet naar Florence om inderdaad eens helemaal alleen te zijn. Of je kinderen het goede voorbeeld te geven. Er zijn veel eenvoudiger manieren, dichter bij huis, om hetzelfde doel te bereiken. En misschien doe je dat allang!

Maar indien je wél denkt ‘Goed idee eigenlijk, Florence!’, (alleen... en desnoods met je kinderen…) en je 'hoeft' maar één ding: bezoek dan beslist het Museo Degli Innocienti op het Piazza SS. Annunziata, achter de Dom, gevestigd in een eeuwenoud weeshuis. Het hoogtepunt bevindt zich wat mij betreft op de begane grond, waar een mooi ontworpen cirkelvormige muur staat met talloze laadjes. In ieder laadje bevindt zich een half voorwerpje: een muntje, briefje of stukje stof. Zorgvuldig uitgestald op donkerblauw vilt en individueel verlicht. Over de eeuwen lieten wanhopige ouders die ‘helftjes’ achter op hun baby, om het kind in betere tijden te kunnen identificeren als de hunne. Zo mooi! 

Veel plezie alvast!

Terug naar overzicht